ΝΕΟΦΥΤΙΔΙΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ


 

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ «ΝΕΟΦΥΤΙΔΕΙΟΥ» ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΣΑΛΑΜΙΟΥΣ

Εκτύπωση Εκτύπωση

Ο «Νεοφυτίδειος» κινηματογράφος πρωτοξεκίνησε τη λειτουργία του στην κοινότητα της Σαλαμιούς το έτος 1962. Η κοινότητα την εποχή εκείνη έσφυζε από ζωή, αφού ο πληθυσμός της ήταν περίπου 1.000 άτομα. Ο άνθρωπος που συνέλαβε και υλοποίησε την ιδέα της δημιουργίας του κινηματογράφου ήταν ο μακαριστός Νεόφυτος Περικλή, άνθρωπος τολμηρός και οραματιστής που ετύγχανε της εκτίμησης των συγχωριανών του. Ο Νεόφυτος προχώρησε σε όλες τις εργασίες για τη διαμόρφωση του χώρου σε κινηματογράφο συνάπτοντας σημαντικά δάνεια για την εποχή. Κατόπιν αγόρασε την  ιταλικής προέλευσης μηχανή προβολής «cinemeccanica», καθώς και ηλεκτρική γεννήτρια, για να υλοποιήσει την πρωτοπόρα για τα δεδομένα ιδέα του.

Μέσα σε πολύ δύσκολες οικονομικές συνθήκες για την κοινότητα, που απόκτησε πρόσβαση στον ηλεκτρισμό το 1967, η Σαλαμιού ευτύχησε να έχει κινηματογράφο πέντε χρόνια προηγουμένως. Οι κάτοικοι της Σαλαμιούς και των γύρω χωριών αγκάλιασαν την προσπάθεια αυτή, που έδινε σε όλους μια κοινωνική και ψυχαγωγική διέξοδο. Αυτούς που σαγήνευσε όμως περισσότερο η έβδομη τέχνη ήταν τα νεαρά παιδιά, που εκστασιάζονταν να παρακολουθούν τις ταινίες και έζησαν φανταστικές εμπειρίες, ανεξίτηλες μέσα στον χρόνο. Η περίοδος που λειτούργησε ο κινηματογράφος, μέχρι και το 1967, συνέπεσε με τη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου. Πολλές από τις μεγάλες αυτές ταινίες προβλήθηκαν στον κινηματογράφο της Σαλαμιούς. Κάποιες από αυτές τις ταινίες ήταν: «Το νησί των Γενναίων», με τον Αλέκο Αλεξανδράκη και την Τζένη Καρέζη, «Έγκλημα στο Κολωνάκι», με τον Ανδρέα Μπάρκουλη και τη Μάρω Κοντού, «Περιπλανόμενοι Ιουδαίοι» με τον Νίκο Σταυρίδη και τον Θανάση Βέγγο, «Λενιώ η βοσκοπούλα» με τον Νίκο Ξανθόπουλο και τη Νέλλη Παπά. Πολλές από τις ταινίες περιελάμβαναν σημαντικά τραγούδια. Μια τέτοια ταινία ήταν « Η αδικημένη», στην οποία ο Πάνος Τζανής ερμηνεύει με έναν εξαιρετικό τρόπο το τραγούδι «Δεν έχει δρόμο να διαβώ».

Δυστυχώς, την εποχή εκείνη οι οικονομικές δυσχέρειες δεν εξέλιπαν αλλά επιπρόσθετα κατά το τέλος του 1963 η προσέλευση  στον κινηματογράφο επηρεάστηκε αρνητικά εξαιτίας της ανώμαλης κατάστασης που δημιουργήθηκε στην Κύπρο και της έντασης στις σχέσεις μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Αυτό είχε συμβεί λόγω του ότι η Σαλαμιού γειτόνευε με το τουρκοκυπριακό χωριό Άγιος Ιωάννης και ο κόσμος ένιωθε φόβο να κυκλοφορεί, ιδιαίτερα το βράδυ. Λόγω των επιπρόσθετων οικονομικών δυσκολιών που επισώρευσαν τα πιο πάνω γεγονότα, ο ιδιοκτήτης του κινηματογράφου υπέβαλε αίτημα στην κυβέρνηση, που του παραχώρησε μικρή οικονομική βοήθεια,  ως «τουρκόπληκτη επιχείρηση». Στην περίοδο από το 1964 μέχρι το 1967 οι προβολές στον κινηματογράφο μειώθηκαν σε αριθμό, αλλά η λειτουργία του συνέχισε. Το 1967, με την έλευση του ηλεκτρισμού στη Σαλαμιού και τη διάδοση των τηλεοράσεων, η προσέλευση του κοινού στον κινηματογράφο περιορίστηκε περαιτέρω, καθιστώντας τη συνέχιση της λειτουργίας του ζημιογόνα. Έτσι ο κινηματογράφος, δυστυχώς, τερμάτισε οριστικά τη λειτουργία του το 1967.

Ο κινηματογράφος παρέμεινε κλειστός για περίοδο 26 χρόνων. Το 1993 η οικογένεια  του μακαριστού Νεόφυτου Περικλή θέλοντας να τιμήσει τον ιδρυτή του κινηματογράφου, σε συνεργασία με ομάδα Αποδήμων της κοινότητας,  οργάνωσαν μια προβολή ταινίας, που στέφθηκε με μεγάλη επιτυχία, αφού γέμισε ασφυκτικά ο χώρος από τους θεατές. Από το 1993 μέχρι σήμερα ο «Νεοφυτίδειος» Κινηματογράφος Σαλαμιούς λειτουργεί σαν μία θερινή όαση για τους φίλους του κινηματογράφου.

Σε αυτή τη νέα πορεία θα πρέπει να γίνει ειδική μνεία στο γεγονός ότι οι Πολιτιστικές Υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού στηρίζουν συνεχώς την όλη προσπάθεια. Ο θερινός κινηματογράφος δεν θα συνέχιζε μέχρι σήμερα την πορεία του, εάν δεν υπήρχε το κοινό που τον στήριζε.  Οι πιστοί φίλοι του κινηματογράφου νιώθουν σαν μια οικογένεια, αφού το συγκεκριμένο μέρος αποτελεί για αυτούς χώρο συνάντησης, ψυχαγωγίας και πνευματικής καλλιέργειας. Νιώθουν ότι στηρίζουν μια προσπάθεια που δεν έχει επιχειρηματικά κίνητρα αλλά δίνει διεξόδους για θετική μορφή ψυχαγωγίας και συναναστροφή. Είναι παράλληλα μια κατάκτηση για τη Σαλαμιού, που θα πρέπει να διατηρηθεί σαν μια πολιτιστική παράδοση που ταιριάζει απόλυτα στο προοδευτικό πνεύμα που χαρακτηρίζει τους κατοίκους και απόδημους της κοινότητας.

Στη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων έχουν προβληθεί στον κινηματογράφο πολύ αξιόλογες ελληνικές και ξένες ταινίες ποικίλου περιεχομένου, όπως κοινωνικές, ιστορικές, επιστημονικές, δράσης, παιδικές, κωμωδίες, ντοκιμαντέρ κ.α. Αρκετές από τις ταινίες που προβλήθηκαν απέσπασαν διεθνή βραβεία και διακρίσεις.

Μερικές από τις ταινίες που προβλήθηκαν από το 1993 και μεταγενέστερα είναι οι ακόλουθες:

ΤΙΤΛΟΣ ΕΙΔΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΙ
Αττίλας 74 ΙΣΤΟΡΙΚΟ Σκηνοθέτης:Μιχάλης Κακογιάννης
Μακάριος, η μεγάλη πορεία ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ
Το πιο λαμπρό αστέρι ΕΛΛΗΝΙΚΟ Αλίκη  Βουγιουκλάκη και Δημήτρης Παπαμιχαήλ
Η παραγγελιά ΕΛΛΗΝΙΚΟ
Titanic ΔΡΑΜΑ
Braveheart ΙΣΤΟΡΙΚΟ – ΔΡΑΣΗ Mel Gibson
The Patriot ΙΣΤΟΡΙΚΟ – ΔΡΑΣΗ Mel Gibson
Erin Brockovich ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ Julia Roberts
Pearl Harbor ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ Ben Afleck
Slumdog Millionaire ΔΡΑΜΑ – ΚΩΜΩΔΙΑ
Cars ΠΑΙΔΙΚΟ

Αξίζει να αναφερθεί ότι στο χώρο του κινηματογράφου φιλοξενούνται αφιλοκερδώς διάφορες εκδηλώσεις της κοινότητας και του Συνδέσμου Αποδήμων και Φίλων Σαλαμιούς. Ανελλιπώς κάθε χρόνο από το έτος 2000 και μετά φιλοξενείται επίσης, ως εκδήλωση της κοινότητας, θεατρική παράσταση, που έγινε ένας πετυχημένος θεσμός.

Είναι πλέον αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο κινηματογράφος είναι ένα κομμάτι της ιστορίας της κοινότητας. Η συνέχιση της λειτουργίας του συμβάλλει τα μέγιστα στην κοινωνική ζύμωση, την πνευματική καλλιέργεια και την ψυχαγωγία κατοίκων και επισκεπτών και δίνει μια ξεχωριστή νότα στη ζωή των κατοίκων της Σαλαμιούς. Η συνέχιση της λειτουργίας του κινηματογράφου αποτελεί ένα μόνο δείγμα της επιμονής των κατοίκων της κοινότητας να μείνουν στο χωριό τους παρά τις δυσκολίες και να συνεχίσουν να βιώνουν όμορφες στιγμές που παραπέμπουν με νοσταλγία στο παρελθόν αλλά και που χαλυβδώνουν την απόφαση τους να δημιουργήσουν ένα λαμπρό μέλλον για αυτούς και τα παιδιά τους.

Γιώργος Περικλέους